چه ادعاها و حقوقی باید در سامانه ثبت ادعا ثبت شوند؟

ادعاهای قابل ثبت در سامانه ثبت ادعا

ادعاهای قابل ثبت در سامانه ثبت ادعا؛ راهنمای تشخیص نوع حق

به‌روزرسانی: مرداد ۱۴۰۵

چه ادعاها و حقوقی باید در سامانه ثبت ادعا ثبت شوند؟

قولنامه، ارث، نسق، حق عبور یا اجاره بلندمدت دارید؟ پیش از بارگذاری مدارک باید بدانید ادعای شما در کدام‌یک از چهار عنوان قانونی قرار می‌گیرد و چه مواردی اصلاً موضوع سامانه نیست.

راهنمای کامل سامانه ثبت ادعا بررسی نوع ادعا

پاسخ کوتاه: ادعاهای قابل ثبت در سامانه ثبت ادعا به چهار گروه محدودند: مالکیت عین، مالکیت منافع بیش از دو سال، حق انتفاع و حق ارتفاق نسبت به مال غیرمنقول؛ به شرط آنکه حق ادعایی سند رسمی منطبق نداشته باشد و در بازه زمانی مقرر ایجاد شده باشد. بنابراین «قولنامه» یا «رأی دادگاه» خودِ نوع ادعا نیست؛ این اسناد، مستند اثبات یکی از چهار حق مذکورند. طلب پول، خسارت، حق کمیسیون، مالکیت خودرو و صرف تصرف بدون منشأ حق نیز با این عناوین قابل ثبت نیست.

۱مال غیرمنقول

ادعا باید درباره زمین، بنا یا حقی وابسته به آن باشد.

۲یکی از چهار حق

مالکیت عین، منافع بیش از دو سال، انتفاع یا ارتفاق.

۳فاقد سند رسمی

برای همان حق، سند رسمی منطبق به نام مدعی وجود نداشته باشد.

۴زمان ایجاد حق

ادعا باید در بازه انتقالی تعیین‌شده در قانون و آیین‌نامه ایجاد شده باشد.

منظور از «ادعا» در سامانه ثبت ادعا چیست؟

در کاربرد روزمره، هر اختلاف ملکی را ادعا می‌نامیم؛ اما در ماده ۱۰ قانون الزام به ثبت رسمی معاملات اموال غیرمنقول، «ادعا» معنای محدودتری دارد. مدعی باید بگوید نسبت به کدام مال غیرمنقول، چه نوع حقی، به چه میزان و بر پایه چه منشأیی دارد. در گام بعد، نقشه محدوده، اطلاعات توصیفی و مستندات خود را ارائه می‌کند.

برای مثال، شخصی که یک واحد آپارتمان را با مبایعه‌نامه عادی خریده است، نباید نوع ادعای خود را «مبایعه‌نامه» بنویسد. ادعای او مالکیت عین آپارتمان است و مبایعه‌نامه، رسیدهای پرداخت و زنجیره انتقال، مستندات آن ادعا هستند. به همین ترتیب، «حکم دادگاه» نوع حق نیست؛ حکم می‌تواند دلیل یا مستند مالکیت، منافع، انتفاع یا ارتفاق باشد.

قاعده ساده: ابتدا حق را نام‌گذاری کنید، بعد سند آن را بارگذاری کنید. اشتباه میان «نوع حق» و «مدرک حق» ممکن است باعث انتخاب عنوان نادرست، ابهام در محدوده ادعا یا مشکل در اقدام قانونی بعدی شود.

چهار گروه ادعاهای قابل ثبت در سامانه ثبت ادعا

قانون و آیین‌نامه اجرایی ماده ۱۰ چهار حق مشخص را پذیرفته‌اند. لازم است هر پرونده بر اساس ماهیت واقعی خود در یکی از این گروه‌ها قرار گیرد:

مالکیت عین

ادعای مالکیت خودِ زمین، خانه، آپارتمان، مغازه، باغ، ویلا، اعیان یا سهم مشاع؛ در حالی که سند رسمی منطبق به نام مدعی نیست.

مالکیت منافع بیش از دو سال

ادعای مالکیت منافع ملک برای مدتی بیشتر از دو سال، هنگامی که برای ایجاد یا انتقال این حق سند رسمی تنظیم نکرده‌اند.

حق انتفاع

حق استفاده از ملک دیگری، از جمله حق انتفاع عمری یا رقبیِ بیش از دو سال، بدون آنکه مالک عین ملک را منتقل کند.

حق ارتفاق

حقی برای یک ملک در ملک دیگر، مانند حق عبور، مجرای آب، ناودان یا دسترسی که سند رسمی آن را منعکس نمی‌کند.

۱. ادعای مالکیت عین؛ رایج‌ترین نوع ادعای ملکی

مالکیت عین یعنی شخص مدعی مالک خودِ مال غیرمنقول یا بخشی از آن است. موضوع می‌تواند شش‌دانگ یک ملک، چند دانگ مشاع، یک قطعه از زمین بزرگ‌تر، عرصه، اعیان یا عرصه و اعیان با هم باشد. مهم این است که محدوده و میزان مالکیت ادعایی دقیقاً مشخص شود.

نمونه‌های رایج ادعای مالکیت عین

مهم‌ترین مصداق‌های این ادعا عبارت‌اند از:

  • خرید با قولنامه یا مبایعه‌نامه عادی: فروشنده ملک را تحویل داده ولی هنوز سند رسمی را منتقل نکرده یا سند همچنان به نام اوست.
  • زنجیره معاملات عادی: فروشنده مستقیم نیز مالک رسمی نیست و انتقال‌ها طی چند قرارداد عادی انجام شده‌اند.
  • صلح، هبه یا تقسیم‌نامه عادی: شخص بر پایه صلح، بخشش یا تقسیم خانوادگی، مالک تمام یا بخشی از ملک شده اما سند رسمی ندارد.
  • حق به‌ارث‌رسیده از دارنده سند عادی: مورث مالک رسمی نبوده ولی قرارداد، نسق یا منشأ معتبر دیگری برای مالکیت داشته است.
  • ملک فاقد سند یا دارای نسق: مالکیت بر پایه تصرف مشروع، نسق زارعانه، قرارداد یا سابقه قابل اثبات ادعا می‌شود.
  • سهم مشاع ثبت‌نشده: شخص مدعی درصد یا چند دانگ از ملکی است که سند رسمی با سهم واقعی او منطبق نیست.
  • رأی قطعی اجرا‌نشده: دادگاه یا مرجع صالح حکم یا تصمیم نهایی را به نفع شخص صادر کرده، اما هنوز سند رسمی را بر پایه آن صادر یا اصلاح نکرده‌اند.
عرصه یا اعیان؟ اگر ادعا فقط درباره ساختمان احداثی است، نباید بدون دلیل مالکیت عرصه نیز ادعا شود. اگر شخص هم زمین و هم بنای روی آن را متعلق به خود می‌داند، نقشه باید لایه‌های عرصه و اعیان را متناسب با ادعا نشان دهد. میزان سهم، طبقه، واحد و حدود نیز باید با مستندات هماهنگ باشد.

۲. مالکیت منافع بیش از دو سال

ممکن است شخص مالک زمین یا ساختمان نباشد، اما منافع آن برای مدتی به او تعلق گرفته باشد. ماده ۱۰، مالکیت منافع بیش از دو سال را در شمار ادعاهای قابل ثبت قرار داده است. نمونه روشن آن قراردادی است که منافع یک باغ، مغازه، زمین کشاورزی یا واحد ساختمانی را برای دوره‌ای طولانی به شخص واگذار کرده، ولی برای این حق سند رسمی وجود ندارد.

در اینجا باید میان مالکیت عین و منافع تفکیک شود: مالک عین، صاحب خود ملک است؛ دارنده منافع فقط در مدت و حدود قرارداد از منافع آن بهره می‌برد. بنابراین مستأجر یا دارنده منافع نمی‌تواند صرفاً به دلیل تصرف، مالکیت عین را ثبت کند.

هر اجاره‌ای مشمول نیست: اجاره کوتاه‌مدت یا حق منافع حداکثر دو سال، تحت عنوان «مالکیت منافع بیش از دو سال» قرار نمی‌گیرد. حتی در قراردادهای بلندمدت نیز مدت، تاریخ ایجاد حق، رسمی یا عادی بودن سند و محدوده استفاده باید دقیق بررسی شود.

۳. حق انتفاع؛ استفاده از ملک بدون مالک‌شدن

حق انتفاع یعنی مالک، اجازه استفاده از مال خود را به دیگری می‌دهد بی‌آنکه عین ملک را به او منتقل کند. در حق انتفاع عمری، مدت استفاده ممکن است به عمر مالک، منتفع یا شخص ثالث وابسته باشد. در حق انتفاع رقبی، استفاده برای مدت معینی برقرار می‌شود. آیین‌نامه ماده ۱۰، حق انتفاع عمری یا رقبی برای مدت بیش از دو سال را در تعریف ادعای قابل ثبت آورده است.

مثلاً ممکن است پدری مالکیت خانه را به فرزند منتقل کرده، ولی حق سکونت مادام‌العمر خود را با نوشته عادی حفظ کرده باشد؛ یا مالک باغ، حق بهره‌برداری پنج‌ساله را بدون سند رسمی به شخص دیگری داده باشد. در این موارد، اگر شرایط زمانی و ثبتی فراهم باشد، موضوع ادعا «حق انتفاع» است، نه مالکیت عین.

۴. حق ارتفاق؛ حقی برای یک ملک در ملک دیگر

حق ارتفاق معمولاً به نفع یک ملک و بر ملک دیگری برقرار می‌شود. حق عبور از زمین همسایه، حق مجرای آب، حق ناودان، حق دسترسی به چاه یا مسیر تأسیسات از نمونه‌های شناخته‌شده‌اند. این حق ممکن است از قرارداد، تقسیم قدیمی، وضع طبیعی املاک یا سابقه معتبر دیگری ناشی شده باشد.

اگر حق ارتفاق در سند رسمی یا سوابق ثبتی منعکس نشده باشد، دارنده حق باید نوع حق، ملک منتفع، ملک مورد ارتفاق، مسیر یا محدوده دقیق و منشأ ایجاد آن را روشن کند. ادعای کلی مانند «سال‌ها از اینجا رفت‌وآمد می‌کردیم» بدون تعیین ملک، مسیر و دلیل، برای صورت‌بندی درست ادعا کافی نیست.

کدام مدارک می‌توانند مستند ادعا باشند؟

آیین‌نامه، «مستندات ادعا» را به ادله، قرائن و اماراتی تعریف کرده که مدعی برای اثبات حق خود ارائه می‌کند. فهرست زیر حصری نیست؛ یعنی ممکن است مدارک دیگری نیز متناسب با پرونده قابل استناد باشند:

قراردادهای عادی

مبایعه‌نامه، قولنامه، صلح‌نامه، هبه‌نامه، تقسیم‌نامه، قرارداد واگذاری منافع یا نوشته ایجاد حق انتفاع و ارتفاق.

مدارک قضایی و ثبتی

آرای محاکم، گواهی‌های اقدام، سوابق پرونده ثبتی، تصمیم هیأت‌ها و مدارکی که وضعیت یا منشأ حق را نشان می‌دهند.

مدارک ارث و زنجیره انتقال

گواهی انحصار وراثت، مدارک هویتی وراث، قرارداد مورث و تمام اسناد واسطه تا رسیدن حق به مدعی فعلی.

قرائن تصرف و سابقه ملک

نسق زارعانه، استشهادیه، قبوض، رسید پرداخت، گواهی تحویل و سایر قرائنی که در کنار منشأ حقوقی ادعا ارزیابی می‌شوند.

وجود یک مدرک به‌تنهایی لزوماً حق را ثابت نمی‌کند. برای نمونه، قبض آب یا برق می‌تواند قرینه تصرف باشد، اما به‌خودی‌خود سند مالکیت نیست. استشهادیه نیز معمولاً جای قرارداد، سابقه ثبتی یا دلیل قوی‌تر را نمی‌گیرد. ارزش هر مدرک در کنار سایر اسناد، وضعیت دفتر املاک و تعارض احتمالی با حقوق دیگران سنجیده می‌شود.

در سامانه دقیقاً چه چیزی باید ثبت شود؟

ثبت صحیح فقط به اسکن قولنامه محدود نیست. ادعا باید آن‌قدر روشن باشد که ملک، حق و حدود آن قابل شناسایی و پیگیری باشد. در عمل، عناصر اصلی عبارت‌اند از:

  1. مشخصات مدعی: شخصی که حق را برای خود یا در جایگاه قانونی مانند وارث پیگیری می‌کند.
  2. نوع حق: یکی از چهار عنوان مالکیت عین، مالکیت منافع بیش از دو سال، حق انتفاع یا حق ارتفاق.
  3. موضوع ادعا: عرصه، اعیان یا هر دو؛ همراه با میزان سهم، طبقه، واحد و سایر مشخصات لازم.
  4. محدوده جغرافیایی: نقشه دارای مختصات و جدول اطلاعات توصیفی شامل مساحت، ابعاد، حدفاصل و موقعیت دقیق.
  5. منشأ و تاریخ ایجاد حق: خرید، صلح، ارث، تقسیم، حکم، نسق یا سبب حقوقی دیگر و زمان وقوع آن.
  6. مستندات ادعا: تمام اسناد مستقیم و واسطه‌ای که زنجیره رسیدن حق به مدعی را نشان می‌دهند.
ثبت یک محدوده دقیق اهمیت اساسی دارد: اگر قرارداد درباره ۳۰۰ متر از یک زمین ۱۲۰۰ متری است، ادعای کل پلاک به استناد همان قرارداد درست نیست. نقشه، مساحت، سهم و متن مستندات باید با یکدیگر سازگار باشند.

نمونه‌های کاربردی تشخیص ادعاهای قابل ثبت

وضعیتنوع احتمالی ادعانکته تعیین‌کننده
خرید خانه با مبایعه‌نامه عادی و باقی‌ماندن سند به نام فروشندهمالکیت عینقرارداد، پرداخت‌ها، تحویل و وضعیت مالک رسمی باید بررسی شود.
خرید دو دانگ مشاع از زمین با قولنامهمالکیت عین به میزان سهم مشاعنباید شش‌دانگ یا محدوده مفروز بدون مستند ادعا شود.
واگذاری عادی منافع یک مغازه برای پنج سالمالکیت منافع بیش از دو سالمدت، حدود استفاده و تاریخ ایجاد حق باید روشن باشد.
حق سکونت مادام‌العمر برای فروشنده در خانه منتقل‌شدهحق انتفاع عمریمالکیت خانه و حق استفاده مادام‌العمر دو حق متفاوت‌اند.
حق عبور قدیمی از زمین مجاور که در سند درج نشدهحق ارتفاقمسیر، دو ملک مرتبط و منشأ حق باید مشخص شود.
مورث زمینی را قولنامه‌ای خریده و سپس فوت کرده استمالکیت عین به جانشینی از مورثقرارداد مورث، انحصار وراثت و سهم هر وارث لازم است.
حکم قطعی الزام به تنظیم سند صادر شده ولی هنوز اجرا نشده استحق زیربناییِ موضوع حکم، معمولاً مالکیت عینحکم مستند ادعا و اقدام بعدی است، نه نام نوع حق.
مطالبه وجه پرداختی بابت معامله فسخ‌شدهخارج از چهار حق ماده ۱۰موضوع اصلی طلب پول است، نه ادعای یک حق عینی ثبت‌نشده.

چه ادعاهایی در سامانه ثبت ادعا قابل ثبت نیستند؟

  • طلب وجه، خسارت یا وجه التزام: این مطالبات به‌خودی‌خود مالکیت یا حق عینی نسبت به ملک ایجاد نمی‌کنند.
  • حق کمیسیون، اجرت یا هزینه ساخت: مگر اینکه منشأ مستقلی برای یکی از چهار حق ملکی وجود داشته باشد.
  • مالکیت اموال منقول: خودرو، سهام، طلا، کالا و اموال مشابه موضوع سامانه ماده ۱۰ نیستند.
  • مالکیت رسمیِ منطبق: کسی که همان حق به‌طور صحیح در سند رسمی به نام او ثبت شده، نیاز به ایجاد ادعای موازی ندارد.
  • اجاره یا منافع حداکثر دو سال: تحت عنوان مالکیت منافع بیش از دو سال قرار نمی‌گیرد.
  • صرف تصرف یا سکونت: نگهداری کلید، پرداخت قبوض یا حضور طولانی، بدون منشأ حقوقی قابل توضیح، به‌تنهایی نوع حق محسوب نمی‌شود.
  • عنوان دعوا به جای حق: «ابطال سند»، «اثبات مالکیت» یا «الزام به تنظیم سند» اقدام قضایی است؛ باید حق اصلیِ پشت دعوا مشخص شود.
  • ادعای خلاف واقع یا سند مجعول: ثبت عمدی ادعای واهی یا استفاده از سند خلاف واقع می‌تواند ضمانت اجرای قانونی و مسئولیت ایجاد کند.

حقوق ایجادشده در دوره انتقالی چه وضعی دارند؟

متن ماده ۱۰ سامانه را برای ادعاها و مستنداتی پیش‌بینی کرده که پیش از راه‌اندازی ایجاد شده و فاقد سند رسمی‌اند. با این حال، آیین‌نامه اجرایی در تعریف «ادعای موضوع ماده ۱۰»، حقوقی را نیز که حداکثر تا یک سال پس از راه‌اندازی سامانه ایجاد شده‌اند، در نظر گرفته است. این فاصله با دوره انتقال به نظام ثبت اجباری موضوع ماده ۱ مرتبط است.

نتیجه عملی این است که سامانه نباید به چشم راه دائمی برای ثبت قراردادهای عادی جدید دیده شود. پس از پایان دوره قانونی، اعمال حقوقی مهم ملکی باید از مسیر رسمی مقرر انجام شوند. همچنین چون راه‌اندازی سامانه مرحله‌ای است، مبدأ زمانی هر گروه از املاک باید بر اساس اعلان رسمی و وضعیت سند همان ملک کنترل شود. جزئیات این مرحله‌بندی در مقاله مشمولان سامانه ثبت ادعا توضیح داده شده است.

آیا ثبت ادعا به معنای اثبات مالکیت است؟

خیر. مطابق آیین‌نامه، درج ادعا برای مدعی در مالکیت عین، منافع، حق انتفاع یا ارتفاق حق جدیدی ایجاد نمی‌کند. گواهی ثبت نیز صرفاً نشان می‌دهد ادعا در سامانه درج شده و شرط مراجعه و پیگیری در مرجع قانونی فراهم شده است. احراز حق ممکن است از طریق تنظیم سند رسمی، رسیدگی اداره ثبت، هیأت قانونی یا دادگاه انجام شود.

بنابراین ثبت ادعا سه اثر را نباید با هم اشتباه گرفت:

  • سامانه ادعا و مدارک را ثبت و قابل ردیابی می‌کند؛
  • مرجع صالح اعتبار و تعارض حقوق را بررسی می‌کند؛
  • سند رسمی یا رأی نهایی، نتیجه حقوقی را تثبیت می‌کند.

بعد از ثبت ادعا چه اقدامی لازم است؟

مدعی پس از درج ادعا نباید پرونده را رها کند. قانون برای اقدام بعدی مهلت جداگانه تعیین کرده است. حسب وضعیت، باید برای تنظیم سند رسمی، طرح دعوای الزام به تنظیم سند رسمی، دعوای مرتبط، درخواست صدور سند یا اقدام قانونی دیگری نزد مرجع صالح اقدام شود و مدرک آن در سامانه درج گردد.

نوع اقدام بعدی از نوع حق و مانع ثبتی اثر می‌پذیرد. خریدار قولنامه‌ای ممکن است به دعوای الزام به تنظیم سند رسمی ملک نیاز داشته باشد؛ دارنده نسق یا متصرف واجد شرایط ممکن است از مسیر هیأت‌های تعیین تکلیف اقدام کند؛ و صاحب حق ارتفاق مورد اختلاف ممکن است نیازمند رسیدگی قضایی باشد. راهنمای مهلت‌ها و مراحل در مقاله سامانه ثبت ادعا؛ مشمولان، مهلت و مراحل آمده است.

اشتباه‌های رایج در انتخاب نوع ادعا

  1. نوشتن نام سند به جای حق: «قولنامه‌ای» نوع ادعا نیست؛ باید مالکیت عین یا حق دیگری تعیین شود.
  2. ادعای مالکیت به جای منافع یا انتفاع: استفاده طولانی از ملک لزوماً مالکیت عین ایجاد نمی‌کند.
  3. ادعای کل ملک با سندِ بخشی از آن: میزان سهم و محدوده نقشه باید با قرارداد منطبق باشد.
  4. حذف قراردادهای واسطه: در زنجیره عادی، فقدان یک حلقه می‌تواند منشأ رسیدن حق به مدعی را مبهم کند.
  5. ثبت حق رسمی‌شده به‌عنوان ادعای غیررسمی: ابتدا آخرین وضعیت سند و دفتر املاک بررسی شود.
  6. اشتباه گرفتن ثبت ادعا با پیروزی در دعوا: ثبت، جای رسیدگی، اثبات و صدور سند را نمی‌گیرد.
  7. بی‌توجهی به زمان ایجاد حق: تاریخ قرارداد و تاریخ راه‌اندازی مربوط به گروه ملک در شمول و مهلت اثر دارد.

چک‌لیست تشخیص ادعاهای قابل ثبت در سامانه ثبت ادعا

  1. مال مورد نظر غیرمنقول است یا حقی وابسته به مال غیرمنقول؟
  2. من دقیقاً مالک عین هستم یا فقط منافع، انتفاع یا ارتفاق را ادعا می‌کنم؟
  3. مدت حق منافع یا انتفاع، بیش از دو سال است؟
  4. برای همین حق، سند رسمی منطبق به نام من وجود دارد یا خیر؟
  5. حق در چه تاریخی و با چه سبب حقوقی ایجاد شده است؟
  6. آخرین مالک رسمی و تمام واسطه‌های انتقال چه کسانی هستند؟
  7. ادعا درباره عرصه، اعیان یا هر دو است و میزان سهم چقدر است؟
  8. نقشه و اطلاعات توصیفی با متن قرارداد و تصرف واقعی هماهنگ است؟
  9. پس از ثبت، کدام مرجع باید برای رسمی‌کردن حق یا حل اختلاف اقدام کند؟

پرسش‌های متداول درباره ادعاهای قابل ثبت

آیا هر قولنامه‌ای باید در سامانه ثبت ادعا درج شود؟

خیر. قولنامه باید مستند یکی از چهار حق موضوع ماده ۱۰ نسبت به مال غیرمنقول باشد، حق سند رسمی منطبق نداشته باشد و از نظر زمان ایجاد نیز در دامنه قانون و آیین‌نامه قرار گیرد.

تفاوت ادعای مالکیت با مستند مالکیت چیست؟

ادعا همان حقی است که شخص برای خود می‌خواهد؛ مثلاً مالکیت دو دانگ از یک زمین. مستند، مدرکی است که برای اثبات آن ارائه می‌شود؛ مانند مبایعه‌نامه، صلح‌نامه، حکم یا گواهی انحصار وراثت.

آیا رأی دادگاه را می‌توان در سامانه ثبت کرد؟

بله، رأی می‌تواند از مستندات ادعا یا مدرک اقدام قانونی باشد. با این حال، نوع ادعا باید بر اساس حق زیربناییِ رأی—مانند مالکیت عین یا حق ارتفاق—انتخاب شود.

آیا اجاره‌نامه عادی سه‌ساله مشمول است؟

ممکن است در عنوان مالکیت منافع بیش از دو سال قرار گیرد، ولی صرف سه‌ساله‌بودن کافی نیست. تاریخ ایجاد حق، مفاد قرارداد، رسمی یا عادی بودن و وضعیت ملک باید بررسی شود.

حق عبور بدون قرارداد کتبی قابل ثبت است؟

حق ارتفاق یکی از عناوین صریح ماده ۱۰ است. نبود قرارداد کتبی الزاماً به معنی نبود حق نیست، اما منشأ، سابقه، مسیر و ادله آن باید قابل ارائه و رسیدگی باشد؛ ثبت سامانه‌ای نیز خود حق را ایجاد نمی‌کند.

اگر فقط قبض و استشهادیه داشته باشیم می‌توان مالکیت ثبت کرد؟

این مدارک ممکن است قرینه تصرف یا سابقه باشند، اما معمولاً به‌تنهایی اثبات‌کننده مالکیت نیستند. منشأ تملک، سابقه ثبتی، نقشه و سایر اسناد باید کنار هم بررسی شوند.

آیا می‌توان هم مالکیت عرصه و هم اعیان را ثبت کرد؟

اگر مستندات شخص هر دو حق را پوشش می‌دهد، ادعا و نقشه باید عرصه و اعیان را جدا و دقیق نشان دهند. داشتن حق نسبت به اعیان، بدون دلیل، مالکیت عرصه را ثابت نمی‌کند.

ثبت ادعا مانع معامله مالک رسمی می‌شود؟

ثبت ادعا به‌خودی‌خود مالکیت ایجاد یا نتیجه اختلاف را قطعی نمی‌کند. آثار آن و وضعیت انجام اعمال حقوقی به مقررات قانون، اطلاعات سامانه و اقدام مرجع صالح بستگی دارد؛ در پرونده تعارضی باید فوراً راهکار قضایی یا ثبتی مناسب بررسی شود.

مطالب و خدمات مرتبط

نوع ادعا را پیش از ثبت قطعی بررسی کنید

انتخاب درست میان مالکیت عین، منافع، انتفاع و ارتفاق به متن اسناد، سابقه ثبتی، زمان ایجاد حق و محدوده نقشه بستگی دارد.

تماس با وکیل ارسال درخواست مشاوره
منابع: ماده ۱۰ قانون الزام به ثبت رسمی معاملات اموال غیرمنقول، آیین‌نامه اجرایی ماده ۱۰، به‌ویژه مواد ۱، ۸، ۱۱ تا ۲۱ و اعلان عمومی راه‌اندازی رسمی سامانه ساماندهی اسناد غیررسمی.

این مطلب راهنمای عمومی است و جایگزین بررسی اختصاصی قرارداد، سند، نقشه، سابقه ثبتی و مهلت پرونده نیست. به دلیل اجرای مرحله‌ای سامانه، آخرین اعلان رسمی مربوط به گروه ملک نیز باید کنترل شود.

نوشته‌های مشابه